البته ظاهر فرمايش ايشان اشكال واضحى دارد و بايد توجيه شود چون كنايه به معنى ذكر لازم و ارادهء ملزوم در لازمى صحيح است كه غالباً با ملزوم همراه باشد مثلًا در « زيدٌ كثير الرّماد » كنايه در صورتى است كه كثرت رماد به طور غالب همراه با سخاوت باشد و در ما نحن فيه چنين نيست كه تزويج دختر غالباً با رسيدن به اول بلوغ باشد . ( تا از ذكر « زوّجت » ارادهء رسيدن به حدّ بلوغ بكنيم ) بلكه به ندرت اتفاق مىافتد كه دختر نُه ساله‌اى كه تازه به بلوغ رسيده ازدواج كرده باشد . پس مقصود ايشان بايد اين باشد كه « اذا زوّجت . . . » به اين معنى كه ازدواج دخترها معمولًا بدون بلوغ محقّق نمىشود چون تزويج قبل از بلوغ نادر است . كانّه حضرت مىخواهند بفرمايند : كسى كه ازدواج كرده به اعتبار اينكه خودش بالغ است ، اختيار اموال خودش را دارد . ولى على رغم اين توجيهى كه كرديم به نظر نمىرسد استعمال كنايى « اذا زوّجت » در چنين معنايى متعارف باشد . در عرف فعلى ما كه متعارف نيست و در لسان روايات هم با چنين استعمالى برخورد نكرديم . كه به جاى بلوغ تعبير ازدواج به كار ببرند . به نظر ما « اذا زوّجت » را مىتوان به همان معنى ظاهرش حمل كرد . يعنى روايت بخواهد بگويد دخترى كه ازدواج كرده و به خانهء شوهر رفته ملك و اختيار دارى و ولايت وصىّ از او منقطع مىشود يعنى اشخاص ديگر در كار او مداخله نكنند چون بعد از ازدواج ، ولايت و سرپرستى او منتقل به شوهر مىشود و چنين مضمونى فى الجمله در روايات ديگر وجود دارد كه مثلًا تعبير شده زن و لو زن كامل و واجد شرايط باشد ، « لا صدقة فى مالها الّا باذن زوجها » . حال اگر در آنجا حمل بر حكم اخلاقى شود مانعى ندارد در ما نحن فيه بگوييم شارع نخواسته پس از ازدواج دختر ديگران در امور او دخالت كنند چرا كه ممكن است مشكلاتى به همراه داشته باشد ، بلكه اختيار او را به شوهر واگذار كرده است . و بر فرض اينكه مطمئن باشيم اين معنى صحيح نيست ظاهراً اشكالى ندارد كه « اذا زوّجت » را امارهء رشد بگيريم و